امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
بررسی وثاقت عبدالله بن الحسن!!
#1
 
عبدالله بن الحسن توثیق خاص ندارد. فقط حمیری در کتاب قرب الإسناد اکثار روایت کرده است حدودا بیش از صد حدیث از عبدالله بن الحسن نقل می‌‌کند از علی بن جعفر
 استاد شهیدی در درس امسال فرمودند که حمیری از اجلاء قمیین است و قمیین در اکثار روایت از ضعفاء حساس بودند لذا برقی و سهل بن زیاد را بخاطر اکثار روایت از ضعفاء از قم بیرون کردند،  آیا چنین شخصی می‌آید کتابش را موهون بکند به نقل از ضعیف؟؟ لذا ما بعید نمی‌دانیم عبدالله بن الحسن پیش حمیری حسن ظاهر داشته است که اماره بر وثاقت است علاوه بر اینکه عبدالله بن الحسن امامزاده هم بوده و ‌امامزاده‌ها به قول بعضی از بزرگان اصالة العدالة دارند
اما در درس سال گذشته استاد در مورد نقلهای حمیری از عبدالله بن الحسن اینطور فرموده بودند که آقای زنجانی اشکال کرده اند که اگر هدف حمیری از تالیف کتاب قرب الاسناد نقل احادیث با سندهای کوتاه نبود می‌گفتیم اکثار روایت دلیل بر وثاقت این راوی است نزد حمیری ولی وقتی هدف این کتاب برای همه روشن است این اکثار روایت دلالتی ندارد چون شاید می‌خواست با سند کوتاه این احادیث را نقل کند و بهتر از این سند پیدا نکرد.
این انصافا اشکال موجهی هست؛ مانع می‌شود ما وثوق پیدا کنیم به این‌که حمیری جهت نقلش از عبدالله بن الحسن اعتماد به عبدالله بن الحسن بوده باشد
اما اینکه حمیری نقل می کند شاید حمیری مطمئن بود که عبدالله بن الحسن به جدش علی بن جعفر دروغ نمی‌بندد. اما در نقل‌های دیگر شاید اعتماد به مظنونات و موهومات هم بکند.
پاسخ
 سپاس شده توسط مسعود عطار منش
#2
به نظر دوستان کدامیک از دو نظر استاد صحیح است؟
این قولی که در بین بحث مطرح فرمودند که امام زاده ها اصالت العداله دارند قائلش را می شناسید؟
پاسخ
#3
(16-بهمن-1396, 01:31)فقه جواهری نوشته: به نظر دوستان کدامیک از دو نظر استاد صحیح است؟
این قولی که در بین بحث مطرح فرمودند که امام زاده ها اصالت العداله دارند قائلش را می شناسب
به نظر می رسد مرادشان از این اصاله العداله همان قاعده مشاهیر است که مرحوم آقای تبریزی می فرمودند.
البته در هر صورت این کلام که اصل بر عدالت امام زاده هاست کلامی است که از مرحوم آقای تبریزی معروف است.
پاسخ
#4
(16-بهمن-1396, 01:29)فقه جواهری نوشته:  
عبدالله بن الحسن توثیق خاص ندارد. فقط حمیری در کتاب قرب الإسناد اکثار روایت کرده است حدودا بیش از صد حدیث از عبدالله بن الحسن نقل می‌‌کند از علی بن جعفر
 استاد شهیدی در درس امسال فرمودند که حمیری از اجلاء قمیین است و قمیین در اکثار روایت از ضعفاء حساس بودند لذا برقی و سهل بن زیاد را بخاطر اکثار روایت از ضعفاء از قم بیرون کردند،  آیا چنین شخصی می‌آید کتابش را موهون بکند به نقل از ضعیف؟؟ لذا ما بعید نمی‌دانیم عبدالله بن الحسن پیش حمیری حسن ظاهر داشته است که اماره بر وثاقت است علاوه بر اینکه عبدالله بن الحسن امامزاده هم بوده و ‌امامزاده‌ها به قول بعضی از بزرگان اصالة العدالة دارند
اما در درس سال گذشته استاد در مورد نقلهای حمیری از عبدالله بن الحسن اینطور فرموده بودند که آقای زنجانی اشکال کرده اند که اگر هدف حمیری از تالیف کتاب قرب الاسناد نقل احادیث با سندهای کوتاه نبود می‌گفتیم اکثار روایت دلیل بر وثاقت این راوی است نزد حمیری ولی وقتی هدف این کتاب برای همه روشن است این اکثار روایت دلالتی ندارد چون شاید می‌خواست با سند کوتاه این احادیث را نقل کند و بهتر از این سند پیدا نکرد.
این انصافا اشکال موجهی هست؛ مانع می‌شود ما وثوق پیدا کنیم به این‌که حمیری جهت نقلش از عبدالله بن الحسن اعتماد به عبدالله بن الحسن بوده باشد
اما اینکه حمیری نقل می کند شاید حمیری مطمئن بود که عبدالله بن الحسن به جدش علی بن جعفر دروغ نمی‌بندد. اما در نقل‌های دیگر شاید اعتماد به مظنونات و موهومات هم بکند.
چند نکته : اول آنکه مرحوم نجاشی می فرماید علی بن جعفر کتابی در حلال و حرام داشته که به دو صورت مبوب و غیر مبوب نقل شده است و نسخه غیر مبوب را حمیری از عبدالله بن الحسن از علی بن جعفر نقل کرده است بنابراین عبدالله بن جعفر کتاب علی بن جعفر را به این طریق نقل کرده است. دوم آنکه مرحوم شیخ در فهرست طریق کتاب مسائل علی بن جعفر (که همان کتابی است که نجاشی ذکر کرده است) را از محمد بن یحیی از عمرکی از علی بن جعفر نقل کرده است. سوم آنکه عمرکی یکی از مشایخ عمده عبدالله بن جعفر حمیری است همانطور که مرحوم نجاشی فرموده است. چهارم آنکه عمرکی شیخ من اصحابنا و ثقه است همانطور که نجاشی فرموده است پنجم آنکه عمرکی مستقیم از علی بن جعفر نقل می کند و قرب الاسناد دارد. بنابراین به نظر می رسد عدول از شخصی ثقه که از شیوخ اصحاب است و راوی همان کتاب علی بن جعفر است و قرب الاسناد هم دارد به شخصی که مجهول الحال یا غیر ثقه است وجهی ندارد.
پاسخ
 سپاس شده توسط فقه جواهری ، مسعود عطار منش ، حسین .
#5
نکات بسیار خوب و جالبی بیان کردید اما از کجا معلوم که حمیری به کتاب علی بن جعفر سند دیگری هم از طریق عمرکی داشته که از عدول او بخواهیم وثاقت عبدالله بن الحسن را بفهمیم؟؟
پاسخ
 سپاس شده توسط مسعود عطار منش
#6
طاهرا به مقدمۀ سوم توجه نشده است با توجه به اینکه یکی از راویان کتاب علی بن جعفر جناب العمرکی بوده است و ایشان از مشایخ عبدالله بن جعفر حمیری است و قطعا تا آن زمان جناب العمرکی کتاب علی بن جعفر را نقل کرده و مهم ترین نقش جناب عمرکی در مجموع همان واسطه بودن کتاب علی بن جعفر است بنابراین امکان اجازه کتاب علی بن جعفر برای حمیری وجود داشته است و همانطور که گفتیم مهم ترین نقش عمرکی در این جنبه است بنابراین حتی اجازه نگرفتن کتاب هم خود نشان دهندۀ عدم نیاز به آن بوده است
پاسخ
 سپاس شده توسط مسعود عطار منش
#7
(7-اسفند-1396, 20:57)هادی نوشته: طاهرا به مقدمۀ سوم توجه نشده است با توجه به اینکه یکی از راویان کتاب علی بن جعفر جناب العمرکی بوده است و ایشان از مشایخ عبدالله بن جعفر حمیری است و قطعا تا آن زمان جناب العمرکی کتاب علی بن جعفر را نقل کرده و مهم ترین نقش جناب عمرکی در مجموع همان واسطه بودن کتاب علی بن جعفر است بنابراین امکان اجازه کتاب علی بن جعفر برای حمیری وجود داشته است و همانطور که گفتیم مهم ترین نقش عمرکی در این جنبه است بنابراین حتی اجازه نگرفتن کتاب هم خود نشان دهندۀ عدم نیاز به آن بوده است

ممنون از جواب شما
اما چند سوال:
یک: آیا لزوما شاگرد به تمام اجازات و نقل های شیخ خود واقف بوده است تا بگوییم امکان اجازه برای حمیری وجود داشته است؟ این احتمال نمی رود که حمیری به این سند که از طریق عمرکی به کتاب علی بن جعفر می رسد مطلع نبوده است؟
دو: از کجا معلوم است که عمرکی در زمانی که حمیری شاگرد او بوده کتاب علی بن جعفر را نقل کرده بوده است شاید بعد از اینکه از محضر این استاد فارغ شد و به محضر استاد دیگر رسید او در طریق سند واقع شده است؟
سه: متوجه این جمله نشدم که «مهم ترین نقش جناب عمرکی در مجموع همان واسطه بودن کتاب علی بن جعفر است» دلیل بر این مدعا چیست؟
باز هم ممنون از تحمل و سعه صدر شما
پاسخ
 سپاس شده توسط مسعود عطار منش
#8
با سلام ظاهرا در جواب حقیر دقت لازم نشده است و یا نقصان در بیان بوده است. اما جواب سوال اول: با توجه به ارتباطی که بین حمیری و عمرکی نقل شد و با توجه به نقش عمده عمرکی در نقل کتاب علی بن جعفر این احتمال ملغی است. اما سوال دوم: واضح است که علی بن جعفر که عمرکی مستقیم از او نقل می کند در زمان حمیری از دنیا رفته است. اما سوال سوم: دلیل بر این ادعا انعکاس احادیث اوست که مربوط به علی بن جعفر است. نکته ای که اضافه آن برای اصل بحث مفید است اینکه مقداری از قرب سند به خاطر عمر بلند علی بن جعفر است
پاسخ
 سپاس شده توسط مسعود عطار منش


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  اشکال در نقلهای مستقیم عبدالله بن مسکان فقه جواهری 3 204 10-ارديبهشت-1397, 15:16
آخرین ارسال: هادی
  وثاقت سعد اسکاف فقه جواهری 0 100 19-فروردين-1397, 21:46
آخرین ارسال: فقه جواهری
  بررسی وثاقت محمد بن حکیم خثعمی فقه جواهری 1 247 11-بهمن-1396, 09:30
آخرین ارسال: فقه جواهری
  بررسی یک راوی zaker14zaker14 18 12,434 23-بهمن-1394, 13:46
آخرین ارسال: zaker14zaker14
Lightbulb «رجال»  اثبات وثاقت عمر بن حنظله 83068 0 1,940 7-اسفند-1391, 16:43
آخرین ارسال: 83068

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان